Mol, moller, molst. Wie is de Mol?-Stadsspel uitgetest!

”Yes yes yes”, dat was mijn allereerste gedachte toen het eventbureau me belde met de vraag of ik de mol wilde spelen. ”Natuurlijk, geen twijfel mogelijk”, was dan ook mijn nét iets te snelle en overenthousiaste reactie. Ik had er zelfs stiekem op gehoopt toen we besloten om eens de Mol na te spelen. Dat kwam zo: Mariska (Buitengewoon Anders), Freya (Missoliviasworld), Chrisje (Wereldgenieter), Valerie (Laviedefalderie) en Lai Wah – die er helaas niet bij kon zijn – (Ikook) gingen wat lekkers eten, kakelden wat af om na een tijdje te besluiten dat De Mol echt iets voor ons zou zijn. Alleen, de kans om aan de échte mol deel te nemen is natuurlijk klein. En eerlijk is eerlijk: daar wilden we niet op wachten. Dus besloten we om wat rond te kijken en zo vond Mariska een Nederlandse organisatie die De Mol in Antwerpen wilde organiseren. Omdat we een groep van twintig mensen moesten samenstellen deden we elk een oproepje op Facebook en zo hadden we plots een leuke groep moljagers.

Of ik de mol wilde spelen?

Donderdagavond kreeg ik telefoon: of ik de mol wilde zijn? Tenminste, een van de drie mollen. Want de grote groep zou in drie worden verdeeld met telkens een mol om te ontmaskeren. Omdat ook iedereen een individuele eindproef speelt, net zoals op tv, zou er uiteindelijk een winnaar overschieten. En de mol die erin slaagt zijn groep het minste geld binnen te brengen bij de eindmeet kaapt de titel van beste mol weg. De ganse nacht dacht ik na over de ultieme strategie.

Ik zou het hard gaan spelen: het vertrouwen winnen van de groep door te doen alsof ik heel graag zou winnen, dat op strategische momenten ook doen maar nog veel vaker toevallig niet weten wat te doen of de perfectionist uithangen om eindeloos veel tijd te verdoen en zo geen geld te incasseren.

Zou dit werken of zou ik meteen door de mand vallen?! Veel slaap had ik er echter niet voor moeten laten, want de volgende dag vond ik verschillende tips in mijn mailbox om de boel schaamteloos te saboteren. Handig!

Hé mannen, er zit een mol bij hé

Na lang wachten was het zaterdag dan zover. Met een gezonde dosis zenuwen om niet door de mand te vallen stapte ik reiscafé Via Via in Antwerpen binnen. Dat zou onze uitvalsbasis worden waar we de uitleg kregen en in team op pad werden gestuurd. Toen ik binnenkwam waren de meeste moljagers al binnen. ”t Maakt niet uit hoe onnozel je je gedraagt vandaag, maar vooral niets verdachts zeggen”, bedacht ik me de hele tijd.

Weet je wat ik nu altijd heb als ik zenuwachtig ben? Dan begin ik honderduit te ratelen. En hoe meer ik mezelf innerlijk aanmaande om te zwijgen, hoe meer ik ging leuteren. Over de stad, over het spel, over de mol. Gevaarlijk spelletje, I know.

Geld in mijn sokken en andere listen

Na de speluitleg en kennismaking werden we de stad in gestuurd met een tablet vol opdrachten, een molboekje en een koffertje met attributen en snoep om het intense spel door te komen. Want intens zou het worden. Het was meteen duidelijk dat alle deelnemers er volledig voor gingen. In het koffertje zat ook een portefeuille met alvast enkele briefjes mollengeld.
Als ik dit geld kon ontfutselen, dan had ik alvast een sterk begin gemaakt. Want hoe minder geld de groep kon verzamelen, hoe beter de mol zijn werk had gedaan. Alleen was dat een veel beter idee in mijn hoofd dan in de praktijk.

Na vijf (!) onhandige pogingen, enkele hartkloppingen en twee diepe rimpels later, slaagde ik er uiteindelijk in om het koffertje te openen, de portefeuille te nemen en de briefjes snel weg te steken … in mijn schoen, want ze zouden zo maar eens kunnen vragen om de inhoud van mijn handtas te tonen.

Lange tijd om te bekomen van mijn actie had ik niet, want ik moest al meteen verder met mijn volgende mollenstreken. Die gingen als volgt: ik stond op de eerste rij om vlijtig de nummers te noteren en vervolgens de verkeerde cijfers door te geven tijdens het Mastermind spelletje, ik zaaide telkens opnieuw verwarring bij de (nochtans heel eenvoudige) blinde weg die we moesten afleggen en ik nam een ‘halve’ foto van de lang bijeengezochte groep die we volledig moesten fotograferen (bij dezen sorry mevrouw met het leren jack,  mama met baby, meneer met rugzak en de andere shoppers om jullie vrije tijd schaamteloos te verdoen). It was all for the game, lieve mensen. Love you!

6 Comments

  1. Super knap weergegeven hoe het is om Mol te zijn…. Geweldige job trouwens! Echt waar! Jij was nooooit verdachte in mijn ogen… Zo zie je maar…. stille waters hebben diepe gronden :-)))))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *