Dat stinkende schuldgevoel van werkende mama’s

Een leuk gezin met happy kinderen én een fijne ambitieuze job? Soms lijkt die combinatie wel mission impossible. Lijkt, dat zeg ik goed. Want eigenlijk krijgen we dat op de een of andere manier toch best geregeld. Jeah!! Maar toch… wat een euforiegevoel tegenhoudt, is dat eeuwige schuldgevoel. Ben ik er wel genoeg voor de kinderen? Moeten ze niet te vaak naar de opvang? Moet ik niet thuis zijn als ze vrij zijn? En mee op stap met de klas?

Geloof me, hoewel ik al grote stappen op dat vlak heb gezet, steekt dat stinkende schuldgevoel minstens een keer per dag de kop op. Minstens. Soms kan er er een hele avond over piekeren. Nochtans weet ik dat mijn kinderen niets te kort komen. En dat ik echt een betere mama ben als ik me kan uitleven in mijn job, zo luidt het cliché. Maar een ander cliché gaat daarmee soms in discussie. Je kent het wel: ”ik zou geen kinderen op de wereld zetten om ze door anderen te laten opvoeden”, dát!

Ik doe mijn best om het schuldgevoel in te perken. Mijn koelkast hangt geregeld vol met peptalk. Geen bikinilijven aan mijn koelkast, maar inspirerende boodschappen voor powermama’s. Nu hangt er al een tijdje eentje uit Flair te ‘shinen’ tussen de foto’s en tekeningen van Lex en Fleur. Ik citeer even: ”46% van de moeders vindt de work-life balance moeilijk. Waar mannen hun best doen en that’s it, denken vrouwen: wat had ik nog meer kunnen doen?” En ook: ”Als je in 30% van de keren dat je kind om aandacht vraagt, reageert, dan is dat genoeg om ervoor te zorgen dat je kind veilig gehecht is.” De boodschap is dus: relax!

En dat probeer ik tegenwoordig ook echt te doen en eerlijk: dat lukt me best goed ook. Maar deze week was het weer zover… Zonder waarschuwing, dus ik zag hem niet aankomen: ”Wanneer zie je je kinderen dan? Ik doe dat niet meer hoor, ik wil mijn kinderen niet door anderen laten opgroeien”. Bam, daar, in my face. Alsof ik van steen ben en totaal niet worstel met dat stinkende schuldgevoel. ”Maar als ik er ben, ben ik er wel 200% voor mijn kinderen hoor”, stamelde ik nog na. Lieve mama’s, waarom zijn we zo hard voor mekaar? Want we praten het onszelf aan. Heb je al een papa aan de schoolpoort over dit dilemma zien keuvelen? Ik niet…

Welke keuze je ook maakt, het is dé goeie keuze. Want jij kent je situatie het best. Dus powermama’s, laat dat schuldgevoel achterwege en wees lief voor mekaar. Zo, wie doet mee?

 

 

 

4 Comments

  1. Ik doe mee! Wie zijn wij om te oordelen over een ander? Iedereen doet zijn best, en ploetert. De ene al meer dan de andere. Maar doe vooral waar jij je goed bij voelt, want a happy mum = happy kids!
    PS: dat bikinilijf heb je al, logisch dus dat het niet aan je koelkast hangt 🙂

  2. Inderdaad Freya, a happy mum = happy kids… helemaal akkoord!
    (Behalve met dat bikinilijf (echt niet), maar daar zijn dan weer twee mooie kids voor in de plaats gekomen ;-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *