Flashback: en toen stond de tijd stil

Zie hier mijn eerste persoonlijke blogpost. Ik heb lang getwijfeld of ik dit verhaal zou vertellen, maar heb uiteindelijk besloten om het toch te doen om twee redenen. Enerzijds omdat mensen in een vergelijkbare situatie er misschien iets aan hebben en anderzijds omdat dit verhaal mee aan de wieg stond van mijn huidige levensstijl en -visie wat uiteindelijk geleid heeft tot het opstarten van mijn blog.

Ik begin met het einde: het kwam uiteindelijk helemaal goed. Mijn zoontje is nu een flinke peuter van twee en is een tot nader order kerngezond mannetje. Maar toen hij een drietal maanden was liep het bijna helemaal mis.

Ongeloof

12 juni 2014, Lex ligt al even te slapen in zijn wiegje. Er komt zo meteen bezoek, dus ik bedenk dat ik hem nu toch echt wakker moet maken om hem borstvoeding te geven.

Ik wil hem zachtjes wekken, maar zie meteen dat er iets niet pluis is. Hij ziet heel bleek en reageert niet op mijn pogingen om hem te wekken. En hoewel het binnen bijna 28 graden is, voelt hij heel koud aan. Ik besluit hem op te heffen en sta versteld van de slappe ‘pattatenzak’ die ik vast heb.

Ik roep op hem, maar ik krijg geen reactie. Ik slaag hem zachtjes in het gezicht… opnieuw geen reactie. Wat ik ook onderneem: ik krijg hem niet wakker.

Angst

Waar ik eerst mezelf sus door te zeggen dat hij gewoon diep slaapt, slaat de angst nu flink om zich heen. ‘Wat moet ik in godsnaam doen?’ vraag ik me af.

Ik beslis om mijn vriend te bellen die onderweg was voor het bezoek. Heel stom natuurlijk, maar dat was het best dat ik kon bedenken. Mijn vriend zei me natuurlijk meteen de ziekenwagen te bellen.

Ondertussen blijf ik roepen tegen Lex en probeer ik hem wakker te ‘kletsen’. Ik loop naar buiten in de hoop dat frisse lucht hem goed zal doen, tevergeefs.

Woede

Wanneer ik de noodcentrale aan de lijn krijg, sturen ze meteen een ziekenwagen en MUG naar ons huis. Ondertussen hoor ik mezelf wel 10 keer vragen wat ik in tussentijd moet doen. Omdat ik geen antwoord krijg, blijf ik mijn vraag herhalen en krijg ik alleen ‘mevrouw,  u moet kalm blijven’ te horen. En daarna ‘ik weet het niet meteen bij zo’n jonge baby, ik ga het navragen’ en ‘loop alvast naar buiten’, en vervolgens een wachtmuziek. Nu word ik pas echt kwaad. Ik loop naar de voorkant van het huis, zodat ik de ziekenwagen kan zien aankomen.

Wanneer de man van de noodcentrale terug aan de lijn komt, verschijnt er een ziekenwagen maar die rijdt rechtsaf in plaats van linksaf. Ik schreeuw dat de ziekenwagen verkeerd rijdt en dat de man ervoor moet zorgen dat de wagen terug komt. De man aan de lijn zegt dat het mijn ziekenwagen onmogelijk al kan zijn. Deze is voor iemand anders.

Ondertussen zegt hij mij dat ik Lex op tafel moet leggen. Maar ik moest toch net naar buiten lopen? Dat zeg ik hem ook en moet me inhouden om niet furieus te worden. Dan verschijnt opeens mijn vriend die tegen hoge snelheid naar huis is gespurt. Hij ziet meteen dat het niet juist is en ziet er helemaal overstuur uit. Vervolgens hoor ik de man van de noodcentrale zeggen dat ik Lex ook gewoon op de dorpel kan leggen en dat ik zijn kleedjes moet uitdoen. Terwijl ik dat doe, merk ik dat Lex intussen blauwe lippen heeft gekregen. Vervolgens hoor ik zeggen dat ik zijn voetzolen moet masseren.

Korte opluchting

Van zodra ik zijn voetzolen masseer, komt er plots meteen terug leven in mijn zoon. Hij begint als een gek te huilen en ziet binnen de minuut vuurrood. Oef! Mijn vriend en ik kijken mekaar aan en opluchting krijgt meteen een gezicht. En dan verschijnen de ziekenwagen en de MUG. Er staan meteen 4 dokters aan onze voordeur. Ze onderzoeken Lex en richten zich daarna tot mij: ‘Mevrouw, uw zoon had wellicht last van de hitte. Nu is alles oké, dus we zien geen reden om hem mee te nemen naar Stuivenberg ziekenhuis, want daar is nu toch geen kinderarts aanwezig. Best dat u zich morgen met uw zoontje aanmeldt in het ziekenhuis, wanneer de kinderarts aanwezig is.’ En ondertussen richten de andere dokters zich op mij: of ik in orde ben? Ik geloof mijn oren niet. Mijn zoon is 8 minuten schijnbaar levensloos geweest, zag blauw en reageerde op niets meer, maar had wellicht last van de hitte? Houdt hij hier dan niets aan over? En zal dit niet opnieuw gebeuren?

Onrust

2014-06-13 17.10.40Ik sluit de voordeur en merk dat de halve straat zich voor onze voordeur verzameld heeft, laat mijn vriend het bezoek afbellen en haast me naar boven met Lex om hem borstvoeding te geven. Ondertussen voel ik de tranen rollen, ik heb er geen vat op. Wat was er net gebeurd? Mijn vriend komt naar boven en stelt voor om toch even een kinderarts te bellen voor een tweede opinie. Die kinderarts is meteen heel streng en formeel: ‘je maakt dat je snel in het ziekenhuis bent, uw zoontje moet meteen aan de monitor’. We pakken snel wat spullen en haasten ons naar het ziekenhuis.

Daar wachten ons 8 dagen vol onderzoeken: van een uitgebreide bloedtest tot hersenscan, van reflux- tot epilepsietest, van allergietesten tot een scan van hart. En uiteindelijk ook een slaaptest waarvoor we over worden gebracht naar een ander ziekenhuis (UZA). Lex wordt aan allerlei draadjes gehangen (ik kan het echt niet beter omschrijven) en krijgt zelfs een microfoon opgekleefd.

Vervolgens verblijven Lex en ik een nachtje in het slaapcentrum. Ondertussen volgen de gespecialiseerde slaapartsen alles op de seconde. En dan gebeurt het opnieuw: het alarm gaat af, loeihard. Lex zakt weg. Ik haast me naar de gang en roep om een arts. Help, Nu, Hier, Meteen!

Dankbaarheid

Mijn eerste reactie? Eerlijk? Dat was: ‘wat een geluk dat het hier opnieuw gebeurt’. Nee, het was niet zomaar last van de hitte. En nee, ik was niet zomaar een jonge bezorgde mama die de situatie verkeerd had ingeschat. En vooral: nu weten we na die slopende dagen van onzekerheid, ongeloof en gespannen uitkijken naar onderzoeksresultaten eindelijk wat de oorzaak is. En die oorzaak blijkt uiteindelijk dat de hartslag én de ademhaling van Lex in zijn diepe slaap levensbedreigend daalt. Zo erg zelfs, dat hij er zijn leven bij zou kunnen laten.

Onzekerheid

2014-06-12 11.00.01Na de eerste vlaag van opluchting, stond de onzekerheid weer aan de deur. Want, zo hoorden we, het was ontzettend belangrijk om de juiste voorzorgsmaatregelen te nemen.

Concreet: Lex moest dag én nacht aan de monitor, wijzelf en onze familie konden ons best verdiepen in babyreanimatie en ik kreeg het advies om zo lang mogelijk om de 3a4 uur borstvoeding te blijven geven.

Uiteindelijk heeft Lex nog tot hij 8,5 maand oud was aan de monitor gehangen en dat was echt geen pretje. Niet voor hem, niet voor ons. De draden zaten natuurlijk altijd in de weg en hij reageerde er vaak allergisch op. Bovendien ging die monitor om de haverklap af, zowel overdag als ’s nachts, dus bleven we met zijn allen leven in ‘staat van alarm’. De babyreanimatie hebben we gelukkig niet moeten toepassen. Omdat de monitor al in een redelijk vroeg stadium alarm sloeg, en wij er altijd méteen bij waren, volstond het om hem wakker te maken. Dat was natuurlijk niet makkelijk: je baby niet diep kunnen laten slapen en hem om de haverklap wakker maken. De slaapexperts bekeken de monitorresultaten tweewekelijks en later maandelijks en gaven ons regelmatig een update. Uiteindelijk konden we 5,5 maanden na de bijna-wiegendood met een klein hartje afscheid nemen van de monitor.

Levensles

IMG_5870Hoewel deze periode enorm belastend was voor ons prille gezin, zijn er ook positieve kanten aan dit hele verhaal. Om te beginnen hebben mijn vriend en ik een zware storm doorstaan: de onzekerheid en onrust hebben we samen kunnen delen. Het slaapgebrek werkt natuurlijk stevig door: niet alleen konden we maanden aan een stuk ’s nacht minstens 4 keer opstaan bij alarm van de monitor, ik moest ook nog eens om de 3a4 uur borstvoeding blijven geven. En ondertussen veranderde ik nog eens van job (dat was al geregeld voor dit hele voorval) waarin ik me 200% smeet. En dus toch onthouden we ook de mooie momenten en vooral de dankbaarheid dat ons kereltje nog bij ons is en er niets aan heeft overgehouden.

Nog élke dag bedenk ik me hoe kwetsbaar het leven is en hoe zorgzaam we daar best mee omgaan. En bovenal: hoe dankbaar we mogen zijn dat alles uiteindelijk goed is afgelopen.

21 Comments

    • … Ik vervolledig 🙁 en geschokt tegelijk! Wat een ervaring! Wat een hel waar jullie zijn doorgegaan! Beetje herkenbaar ook met mijn zoontje zijn gezondheid en mijn dochter haar stikmoment! Die onrust, die onmacht.. Knap hoe je als mama hebt gehandeld! Knap hoe je als koppel de storm hebt overleefd! En hoe knap is die kleine Lex geworden! Bedankt om dit met ons te delen ??

      • Bedankt voor je lieve reactie, Mariska. Ik wist niet dat je kids ook gezondheidsproblemen hebben gekend. Hopelijk alles oké nu met hen. Ik ben blij dat ik het gedeeld heb, het zal misschien voor meer mensen herkenbaar zijn en wat steun of hoop kunnen geven.

  1. Ariane, hoewel ik het verhaal al van jou had gehoord, krijg ik nog kippenvel als ik het lees… Heftig, en ook mooi hoe positief je dit benadert. Knuffel en tot vrijdag!

  2. Wat een verhaal toch… Zo blij dat Lex vandaag zo’n levendige en fijne kleuter is geworden. Een dikke kus van een trotse en ontroerde meter. Xxx

  3. Wat een verhaal, wat een hel moet dit niet geweest zijn als jong gezin ! Het is iets dat me altijd al bang gemaakt heeft en wij moeten nog aan kindjes beginnen. Wanneer ik op mijn petekindje moest babysitten ging ik elk uur kijken of alles nog ok was.
    Ik ben blij dat alles is goedgekomen voor jullie en dat jullie je door deze zware periode hebben kunnen doorspartelen.

    • Hey Jense, je hoort vaak dat mensen er bang voor zijn, maar het komt echt heel weinig voor (kijk maar naar de reactie van de dokters in eerste instantie die dachten dat het door de hitte kwam). Ik heb na de monitorperiode ook een tijd om het uur gaan kijken, maar ben er mee gestopt want dat is echt niet doenbaar. Gelukkig komt het echt heel weinig voor hoor.

  4. Lieve Ariane,
    Zo herkenbaar… Liesl heeft ook zo’n moment van ‘niet wakker te krijgen ‘ gehad. Het zit in de familie, hé. Ze moet wel opletten bij warm weer en zorgen voor voldoende vochtopname dan want anders durft ze onderuit te gaan.
    Knap geschreven, jij bent echt een super talentvolle madame!!!

    • Hey Marijke, dat moet voor jullie ook nogal heftig geweest zijn. Gelukkig is het met Liesl ook meer dan goed gekomen, wat een toffe meid ze nu is! Bedankt voor het compliment 😉

  5. Hey Ariane. Als ik het je zo hoor vertellen krijg ik een krop in mijn keel. Wij kenden natuurlijk het verhaal, maar dit moet een verschrikkelijk moment voor jullie geweest zijn. Ik kan het mij zelfs niet inbeelden wat een lange minuten dat ge weest moeten zijn. Dat je even moest herbronnen lijkt me logisch. Dit is een mooie manier om dat te doen !

    • Hoi Freya, wat lief. Op het moment zelf en een hele periode daarna ga je full speed door, maar een halfjaar geleden kreeg ik de weerbots. Dat leidde tot mijn herbronmoment en uiteindelijk dus ook tot deze blog. Uiteindelijk word je er sterker van, zeggen ze. En dat lijkt te kloppen, omdat het goed is afgelopen. Ik weet dat het soms bij anderen minder positief eindigt, vandaar dat ik echt heel dankbaar ben. Veel liefs xxx

  6. Hoi Ariane,
    Wat een pakkend verhaal! Verschrikkelijk wat jullie allemaal hebben doorgemaakt. Gelukkig is het allemaal goed gekomen met kleine Lex.
    Dikke knuffel en nog een dikke proficiat met de 2° kleine spruit die op komst is!
    Groetjes
    An

  7. Dank je wel An! Met Lex is alles inderdaad helemaal in orde gekomen en daar ben ik nog elke dag dankbaar om. Met de tweede spruit mag het iets minder heftig zijn, maar daar ga ik vanuit 🙂 Thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *