Help, er groeit een kind in mij! (alweer)

Mijn zoontje Lex krijgt er binnenkort een speelkameraadje bij! Nu ja, dat kameraadje moet nog wel flink groeien natuurlijk. Nog vijf en een halve maand om precies te zijn. Maar toch heeft het de voorbije maanden al een hele weg afgelegd. De kleine erwt werd al een garnaal en is nu -op 14 weken- volledig klaar om bijna honderd keer zo dik te gaan worden (net zoals mama’s buik wellicht).

Nu ik de eerste cruciale periode voorbij ben, mag het nieuws eindelijk wijd verspreid worden. Dat voelt echt als een cadeau want zo’n nieuws houd ik niet graag voor mezelf. Maar tegelijk vind ik ook best confronterend. Alsof je voor het eerst echt beseft dat er een mini-mens bijkomt. Zoiets als: help, is dit echt? Ga ik dat wel afkunnen, twee drukke kids? En ga ik nummer 2 net zo graag zien? En help, gaat het gezond ter wereld komen?

Ik hoor mezelf vaak ‘help’ denken, terwijl ik nu op een roze wolk zou moeten zitten. Althans, dat zeggen de vrouwenmagazines.

Uiteraard is het fijn dat mensen ‘geniet ervan’ zeggen, goedbedoeld. Maar ik ben een van de 20% pineuten die echt niet kan genieten. De reden: extreme zwangerschapsmisselijkheid.

5-weken-2De godganse dag én nacht door enorm-giga-mega-ellendig (ik vind echt geen passend adjectief) misselijk.

Zo misselijk dat je er niet van in slaap kan vallen. Overgeven tot je keel brandt en je stem niet meer hetzelfde klinkt. Tot je buikspieren er pijn van doen. En dan bleek en futloos een extra laag make-up aanbrengen om toch maar niet toe te geven aan dat ellendig gevoel.

En ondertussen alle mogelijke medicatie voor kotsende zwangere (lees: hysterische) vrouwen in alle vormen uittesten (jep, zelfs de zetpillen) en daar enkel de bijwerkingen maar niet de effecten van krijgen. Doodop in de zetel hangen, zelfs te uitgeput om zoontjelief in bed te leggen.

Maar ik zou blijven gaan: met dezelfde drive in mijn drukke job, incl. 2uurtjes per dag in de auto (met kotszakje binnen bereik). Je had het misschien al gemerkt aan de frequentie van mijn blogberichten: die boot ging niet op. Na een tijd zat ik meer op het toilet dan aan mijn bureau. Een opname in het ziekenhuis voor een infuus met vocht en medicatie kon niet uitblijven. Kortom: ik heb weer een goeie wake-up call gekregen dat ik mijn grenzen soms niet goed kan inschatten. Of toch zeker dat ik niet wil toegeven aan die grenzen. Ochja, weer een goeie les erbij.

Nog even aftellen tot de wapens in mijn hormonenoorlog zijn neergelegd. En daarna mag dat genieten waar iedereen het over heeft komen.

Want ik.wil.die.roze.wolk.en.wel.nu!

5 reacties

  1. Ohnee wat een miserie! Dat continue misselijk zijn is echt hels! Ik duim dat het gauw betert! En dan hop naar die roze wolk 😉 Geef jezelf af en toe de toestemming om niks te doen, half werk te verrichten of op slakkenmodus aan te modderen eh. Je verdient dat! Het moet 🙂 Veel liefs xxx

  2. Hey Ariane, een dikke proficiat he! Hopelijk intussen af en toe op de roze wolk 😉
    Wat ben jij goed bezig met Hashtaggezond seg. I’m impressed ++ en oh zo blij dat je je ding doet. Keep on rockin’!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *