Verslag van de fuckup night: falen is geen taboe

Ik hoorde onlangs over het concept van de fuckup nights en was meteen gewonnen voor het idee. Ik schuim namelijk redelijk veel congressen en netwerkmomenten af en hoewel het interessant is hoor je telkens alleen de succesverhalen. Terwijl je ook van de flops veel kan leren. Ik was bij de eerste editie in Antwerpen tijdens Born in Antwerp!

Fuckup night, what?

img_6912De fuckup nights zijn ontstaan in Mexico toen enkele mannen vonden dat het tijd werd om het taboe van falen te doorbreken.

Want zeg nu eerlijk: als we kind zijn, mogen we fouten maken. Maar van zodra we op de schoolbanken zitten en later op de werkvloer moeten we het ene succes aan het andere rijgen.

We krijgen lessen in een zaak runnen, maar niet in failliet gaan. In solliciteren en werk op maat vinden, maar niet in werkloos zijn. En ga zo maar door… De Mexicanen vonden het tijd om eens een congres te organiseren waar de sprekers niet hun succesverhalen of best practices kwamen etaleren, maar net de worst scenario ’s en de fouten die ze daarbij maakten.

Hoe het in zijn werk gaat

Een viertal sprekers vertellen heel eerlijk en open over hun mislukking(en) onder het motto ‘sharing is caring’.

Ze krijgen elk 7 minuten en een maximum aantal slides om hun verhaal te doen. Daarna heeft het publiek ruim de tijd om vragen te stellen, ook weer zonder taboe.

Hier dus geen focus op goed nieuws, maar vergis je niet: het is absoluut geen klaagzang of saaie bedoeling. Er gaat net een heel sterke positieve vibe uit van alle sprekers.

De fuckups tijdens mijn eerste fuckup nightimg_6904

Steven Verbakel over foute beslissingen die hem een pak centen gekost hebben

Steven is een digitaal ontwerper gespecialiseerd in 3D visualisaties. Hij werkte eerst jaren in loondienst maar de ondernemerskriebel liet hem niet los en hij begon in 2010 een eigen bedrijf. Hoewel hij een eigen ondernemingsnummer had en dus perfect kon factureren, kocht hij zich meteen in bij het intussen failliete 3D Print Factory. Dat had hij nooit mogen doen. Maar het verhaal was mooi en daardoor liet hij zich verblinden.

Caroline Deryck over omgaan met afwijzing

Caroline is juweelontwerpster en zaakvoerder van Zilver-Linde. Ze haalt ongelooflijk veel energie uit haar job waarin ze haar creativiteit volledig kan uitleven. Zo ook wanneer een koppel haar trouwringen laat maken en ze samen door een maandenlang creatief bad gaan van besprekingen, testen en prototypes. Op het allerlaatste moment haakt het koppel af. Caroline raakte emotioneel maar niet over die teleurstelling en begon aan alles te twijfelen: aan haar prijzen, haar werkwijze en zelfs aan haar vakmanschap.

Marc Wajsberg over het faillissement van Pelsland

Marcs verhaal heeft me bij de keel gegrepen. Ik vond het enorm openhartig, emotioneel en puur. Ik moest er zelfs even van bekomen. Pelsland kende in de jaren ’90 een groot succes. De zaken floreerden, de groei van het bedrijf was verzekerd. Samen met zijn vrouw opende hij tal van winkels, nam hij extra personeel aan en deed hij de nodige investeringen. Tot er in 1996 een zachte winter aanbreekt.

Peter Van Riet over verkeerde productlanceringen

Peter is designer en productontwikkelaar. Daarbij loopt er soms heel wat mis: zoals een zeer mooie strakke zetel … zonder zitcomfort. En ook bij de marketing gaat het soms mis. Zo lanceerde hij voor babylabel Quinny een soort scateboard-buggy. Het campagnebeeld was dynamisch: leuke setting, mooie hippe mama en een guitige baby. En toch kwam hij in een storm van kritiek terecht omdat de baby geen veiligheidshelm droeg. Toch was er ook een goeie kant aan dit verhaal: de gratis publiciteit die het zich meebracht. Zo zie je maar weer.

En wat ik er van mee pak

img_6917In vette letters: falen is oké!

Wanneer ik me aanmeldde aan het onthaal van de fuckup night, kreeg ik meteen een vragenlijst voorgeschoteld waarop ik mijn grootste flaters moest invullen. Dat koste me eerlijk gezegd enige moeite. Niet om situaties te bedenken, want dat kan geen probleem zijn met mijn capriolen. Maar wel om de angst van wat er met dat papier zou gaan gebeuren. Wie weet zouden ze de verhalen wel smakelijk gaan voorlezen op het podium en dan de vraag stellen wie Ariane is. Ik zag de film al afspelen in mijn hoofd… Natuurlijk gebeurde dat niet. Meer zelfs, na het horen van de fuckups van de vier moedige sprekers zou ik het absoluut niet erg meer gevonden hebben.

Ik onthoud namelijk vooral de kracht die ze toonden. Want hoewel de gevolgen van sommige flaters echt wel ravage aanrichten zijn ze sterker dan ooit.

Ze hebben stuk voor stuk levenslessen opgedaan en kijken zelfs met een positief gevoel terug naar de gemaakte fouten. Ik sluit dus graag af met een kleine oproep: laten we met zijn allen wat meer over onze fouten praten. Want sharing is caring. En fouten maken mag geen taboe zijn.

Ook zin gekregen?

De volgende is een ladies edition op 10 november in Antwerpen. En de organisatoren verklapten alvast dat er waarschijnlijk ook in december er een op de agenda staat. Hou de facebookpagina van fuckup nights in de gaten voor meer info.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *